En sevdiğim blogger blogcu annenin nihayet kitabı çıktı. Kitabı almak için hafta sonunu iple çektim. Bu cumartesi uzuuuun zaman sonra Mali çalışmıyordu. Biz de kendimizi Espark'ta bulduk. Hemen D&R'a koşup kitabı kaptım. Strabucks'ta otururken açıp okumaya başladım. Malicim kırk yılın başında baş başa kalmışken kitaba sarmama kızınca devam edemedim. :)) Oysa çok güzel başlamıştı.
Maliyla Starbucksta oturup haftalardır süren hasretliğimizi giderdikten sonra bir iki eksik için mağazaları gezmeye başladık. HM'de indiirm varmış. Küçük oğlanın yazlıkları küçülmüştü. Ona örümcek adamlı bir tişört aldım. Görünce nasıl mutlu oldu var ya. :)
Mali artık pazarları bile çalıştığı için aylık alışverişlerimiz aksıyor. Hazır fırsta varken büyükçe bir alışveriş yaptık. meğer evin ne çok eksiği varmış. Tuvalet kağıdından ketçaba, al al bitmedi.
Yorgun argın kendimizi eve atınca çok merak etsem de kitabı elime alıp okuyamadım. Mali Yılmaz Erdoğanın çok sevdiğimiz haybeden gerçeküstü aşkını yüz bininci kez izlemek için açtı. 5. dakikada sızmışım. :) Gece yarısı yatağıma gitmem için uyandıırnca ne olduğunu şaşırdım. Su içeyim tuvalete gideyim derken uykum kaçmasın mı? Dedim fırsta bu fırsat hemen kitaba başladım.
Blog anne Elifi çok seviyorum ben ya. Kitabı okurken sanki karşımda duruyor da onunla sohbet ediyormuşum gibi hissettim. Öyle samimi bir dili var. Annelikle ilgili söyledikleri de insana çok iyi geliyor.
İlk kez anne olduğumda 19 yaşındaydım. Annemlerle eşime kaçtığım için konuşmuyorudk o dönem. Eskişeirde, çocukluğumun geçtiği sokaklardan uzakta yaşıyordum. tek başımaydım. Bana anneliği öğretecek kimsem olmadı nerdeyse. Önce emzirmek, alt açmak gibi işleri yaparken oğlum büyüdükçe ona kızmamak ceza vermemek düzgün yetiştirmek için uğraşırken çok yoruldum açıkçası. Ev sahibimiz becerikli bir kadındı. Tam 5 tane çocuğu vardı. Sağolsun bana ara ara gelir mama yapmayı, çocuk hasta olduğunda ne yapmam gerektiğini filan öğretirdi. Allah rahmet eylesin Emine teyzeciğime. Çok faydası dokunmuştur bana.
Blogcu annenin kitabını okurken o günlere döndüm. Meğer o da benim kadar hatta beimle aynı şeylerde zorlnnmış. Meğer o da gecelerce ağlamış isyan etmiş. Ama o günler geçiyor işte. Şimdi ikinci çocuğum bile 10 yaşına geldi. Çok şükür.
Blogcu annenin kitabını okuyunca içimdeki kitap okuma aşkı yeniden depreşti. :)) Belki bu ara yeni kitaplar alır okurum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder