18 yaaşında, liseyi bitirir bitirmez o zamanlar aşkından gözümün başka bir şey görmediğini Mali'ye kaçarak evlendim. Evlendiğimin birinci senesi dolmamıştı ki kucağımda bir çocukla kalakaldım. Çok değil dört sene sonra da bir ikinci oğlan düştü kucağıma. Çocuklarım için Allah'ıma bin şükür. Onlar benim her şeyim. Kocam bu süreçte bana hep destek oldu. Çok çalıştı, evine iyi baktı. Çocuklarımızı en iyi şekilde yetiştirmeye çalıştık çabaladık. Ama...
Geçen gün Hayal fırın'a gidip de Hale'yle Burcu'yla tanışınca kendimi bir garip hissettim. Şimdiye dek çocuklarımı yetiştirmek, kocamın önüne bir sıcak yemek koymak, dondurmasından baklavasına her şeyi kendi ellerimde yapmak için didinip durdum. Peki ya kendim, sadece kendim için ne yaptım?
İlla bir şey mi yapmalıyım? Kocamn parası var, geziyorum dolaşıyorum çok şükür. bana hiç karışmaz. Harcamalarıma ses etmez. ama insan şu hayat yolunda bir amacı olsun, bir şeyler yapabilsin istiyor.
Daha önce hiç çalışmadım ama ikinci oğlana hamileyken ilki kreşe vermiştim. Fırsat bu fırsat oyalanmak için dikiş nakış öğrendim. O dönem bir iki etek yelek bir şeyler dikmiştim ama öylece kalmıştı. Bugün dedim ki şu dikiş makinesini bir çıkarayım bakayım, ne durumda.
Emektar makinem taş gibi duruyordu. Evde bulduğum birkaç artık kumaşla bir iki deneme yaptım. Oh, tamam işte, dikebiliyoum! Peki ne dikeceğim?
Bu aralar bez torbalar moda olmaya başladı malum. Ben de çok seviyorum. Acaba onlardan dikip üstüne bir şekilde baskı yapabilir miyzi diye düşünüyorum. Yarın kumaşçıya gidip deneme için biraz kumaş ve iplik filan alacağım.
Bakalım neler olacak? Çok heyecanlıyım. Bu gece nasıl uyuyacağım bilmiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder