O büyük kavgadan beri Oğulcan'la tek kelime konuşmuyoruz. Bugün anneler günü diye Mail kendine izin vermiş. Yemeği dışarıda yiyelim, anneler gününü kutlayalım dedi. Doğruu hiç ama hiç keyfim yoktu. O günden beri içime bir fil oturmuş gibi bir sıkıntı var. Acaba o da benim kadar üzülüyor mudur? Suratı turşu satıyor gerçi ama inadından da dönüp tek minik adım atmıyor.
Babasının yemeğe gitme planını duyunca bizimkinin bozuk olan suratı daha da bozuldu. Ben ne kadar isteksizsem o da bir o kadar isteksiz. Aramızda gizli bir anlaşma varmış gibi ne kadar mutsuz olsak da sesimizi çıkarmadık. Tıpış tıpış yemeğe gittik.
Bizim burada her özel günde gittiğimiz bir kebapçı var. Geçen sene Oğulcan SBS'den çıktıktan sonra da burada yemek yemiştik. Mail onu anımsadı. Oğulcan'ın suratı o gün de sirke satıyordu. Sınavı istediği gibi geçmemişti ve yemeğe gitmek filan istemedi önce. Sonra zorla getirince de tüm akşam yüzünü astı.
Mail Oğucan'ın yüzünü o günkünden beter görünce nihayet (nihayet yani, sahiden nihayet. günlerdir evdeki gerginliğin g'sini bile anlamamış baksanıza) bir şeylerin ters gittiğinia anladı. Önce o günü hatırlatıp Oğulcan'la dalga geçmeye başladı. Kahkahalar birbirini kovalıyordu. Ama masada ondan başka gülen yoktu. Oğulcan'ın rengi kırmızıdan mora doğru dönmeye başlamışken sonunda dayanamayıp bağırdı:
-Yeter artık baba, kes şunu!
Mail ne olduğunu şaşırmıştı. Asla böyle bir tepki beklemediği ve Oğulcan'ın yüzündeki öfkeyi gördüğü için olacak bir anda susuverdi. Yemek boyunca konuşmadık.
Küçük akşamüstü beni odasına çağırdı. O hafta piyanoda anneler günü şarkıs çalmayı öğrenmişler. Hiçbir şey söylemeden onu çalmaya başladı. O çalarken ben dayanamayıp hüngür hüngür ağladım tabii. Güzel yavrum benim. Şarkı bitince sarıştık. Uzun uzun ağladım omzunda.
Ne onlarla ne onlarsız,
Hayat hep böyle bir ikilemden mi ibarettir?
Gece eşim hiçbir şey sormadı. Bir insanın bu kadar umursamaz olmasını aklım almıyor.
Şimdiye dek geçirdiğim en buruk anneler günü buydu sanırım. Alicam da olmasa...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder